Meestal vind je op een introductie pagina “over mezelf” een verhaal van hoe gepassioneerd, bekwaam en succesvol iemand is met paarden. Ik kies hier voor een persoonlijk verhaal met menselijke fouten dat misschien herkenbaar is voor vele mensen. Het is een redelijk lang verhaal, maar wel de moeite van het lezen waard.

Mijn verhaal.

Ik stapte voor het eerst op een paard toen ik 7 jaar oud was. Enkele maanden later begon ik al te zeuren dat ik wou leren springen. Ik kreeg een duidelijke boodschap mee: om te leren springen, moet je eerst al goed kunnen rijden, je mag leren springen als je 2 jaar rijdt. Zo gezegd, zo gedaan en 2 jaar later werd ik met veel vallen en opstaan een fanatieke springruiter.

Rambo Van De Vromboutshoeve

Op mijn 16de kreeg ik mijn paard Rambo. Rambo werd aangekocht bij een handelsstal. Daar was hij het paard van de dochter, een leuke tiener zoals ik, die met veel spijt haar paard verkocht zag worden. Rambo werd klinisch en röntgenologisch gekeurd en toen was hij van mij.

In no time reden we samen parcours 1m10 en 1m20. Totdat hij 1 jaar later al mank werd.

We gingen met Rambo naar dezelfde gerenommeerde kliniek dan waar hij destijds gekeurd werd voor een diagnose. Na het nodige mankheidsonderzoek, uitverdoven, x-rays van de hoeven, luidde de diagnose: hij heeft een probleem in de hoeven, maar we weten niet precies wat. Dit was rond het jaar 2000, dus medische beeldvorming van de hoeven stond nog niet zo ver als nu. Het verdict was 3 maanden stalrust en dan terugkomen op controle.

Om een lang verhaal kort te maken, volgt er nu een periode van enkele jaren van af en aan, vele dierenartsen, veel stalrust, werk weer opnemen, hervallen, … Totdat we het paard hebben weten stabiliseren met hoefijzers met zooltjes onder en bloedverdunners, doorzichtige pilletjes met een roze poeder aangeleverd in een wit potje zonder naam, eigen fabricage van de dierenarts waar je hoogst waarschijnlijk de dag van vandaag in no time mee door een test voor verboden middelen zou vallen. Meer uitleg over wat voor bloedverdunners het waren, hebben we nooit gekregen, maar hé het paard sprong weer. De dure lapmiddelen van ijzers met zooltjes en bloedverdunners wierpen hun vruchten af en zo heb ik nog een hele tijd met het paard gesprongen.

Toen Rambo 12 werd, ging ik er over nadenken dat dit paard toch wel een tikkende tijdbom was. Ooit ging hij wel eens definitief terug gaan manken en ik had nog veel wedstrijdambitie en geen budget om 2 paarden te houden. Ik heb Rambo verkocht om hem in te ruilen voor een jonger en gezonder model. Met “spijt in het hart” zoals dat dan heet…

Met het nieuwe paard heeft het nooit geklikt. Na een jaartje heb ik hem weer verkocht. Daarna heb ik 1.5 jaar geen paard gehad. Ik had zoveel jonge paarden zadelmak te maken en uit te brengen op wedstrijd dat ik even geen behoefte had aan een nieuw paard. Na 1.5 jaar begon de zin in een nieuw paard toch wel erg te knagen en heb ik mijn huidige paard Heaven gekocht op een stal waar ik al enkele jaren jonge paarden zadelmak maakte.

Heaven, 3.5 jaar, 2010

Ik kocht Heaven met een heel andere instelling dan alle andere paarden daarvoor. Dit paard werd gekocht als mijn vriendin, zonder de bedoeling om er wedstrijden mee te gaan rijden. Gewoon een vriendin om mee te rijden en springen en samen leuke dingen mee te doen. Het was een paard dat voor mij veel ging veranderen.

Maar mijn lieve Heaven had wel moeilijke hoefjes. Als ze bekapt geweest was, liep ze gegarandeerd enige tijd gevoelig en de hoeven gingen snel brokkelen. Wat vervelend… Want een hoefsmid kost redelijk veel geld en die laat je maar komen om de 2 a 3 maanden. Toch? Hoefonderhoud is een noodzakelijk kwaad, iets wat nou eenmaal moet gebeuren. Toch? Ja, wist ik toen veel, hoeven dat is het departement van de hoefsmid. Niet?

Dus kwam ik op het idee dat ik ze tussendoor wel eens bij wou vijlen totdat het weer tijd was voor de hoefsmid. Hoefijzers wou ik niet, want in de natuur worden ze toch ook niet geboren met ijzer onder hun voeten. Dat moest anders kunnen. Als ik dan zelf ging vijlen, wou ik wel liefst daar een cursusje over volgen dat ik wel wist hoe ik moest vijlen.

Zo kwam ik terecht bij een cursus van Paard Natuurlijk en trok ik op een zonnige zaterdag voor het eerst naar Koewacht om les te krijgen van Piet Loof.

BAM – EYE OPENER

Een hoef is een complex geheel van interne structuren omgeven door een groot netwerk flinterdunne bloedvaten.

En ineens realiseerde ik mij dat ik Rambo helemaal niet had moeten opgeven. Ik had hem van de ijzers moeten halen en op de wei zetten. Goed bekappen en een jaar geduld hebben zodat hij zich kon herstellen. Ineens was het perfect duidelijk waarom hij het beter deed op de mysterieuze bloedverdunners. Die hoef met dat hoefijzer die heel zijn hoefmechanisme en doorbloeding stil legde, werd ineens weer voorzien van het broodnodige bloed en dan kon hij wel weer…

Ik ben mij blijven verdiepen in het correct bekappen van hoeven. Ik heb aan de bel gehangen van elke schaarse natuurlijk bekapper die er toen al werkzaam was om samen voetjes te bekappen. In 2019 ben ik gestart met de opleiding Barefoot Paard Adviseur. Samen met jou hoop ik drama’s zoals dit van Rambo te vermijden en wil ik jullie begeleiden naar een gezond paard, een goede vriend voor het leven waar je veel plezier mee kan beleven ongeacht jullie discipline.

Opleiding.

2019 – heden  Barefoot Paard Adviseur, Odysee Hogeschool.

Parelli Natural Horsemanship, level 1 en 2 behaald.

Inzicht in hoeven, theorie en praktijk, Heleen Davies

Paard Natuurlijk basiscursus bekappen, Piet Loof.

2013-2015 Managehouder op Syntra Sint-Niklaas. Bloso Initiator.