Eerste bekapping Tess.

Vandaag werd de kleine Tess, 1 jaar oud, voor het eerst bekapt.
Ik gisteren: Ik zou best clickeren met haar om stress te vermijden. Maar mensen associƫren dat zo vaak met ad random snoep in een paard proppen dat vervolgens zeer opdringerig wordt. Ik ga toch maar stiekem proberen clickeren, zonder dat echt te benoemen.

Vandaag:
Ik: Hebt u soms een paar wortels?
Klant: ja hoor *begint wortels in kleine stukjes te snijden*
Ik: Dat is handig, wou ik net ook doen.
Klant: *schoorvoetend* Ik doe eigenlijk clickertraining met mijn paarden.
Ik: Wat handig, dat wou ik eigenlijk net ook doen.
Klant: *opgelucht* Mensen reageren daar dikwijls zo negatief op en dat hoeft helemaal niet als dat goed wordt uitgevoerd. Ik zei nog tegen mijn man, zou ik dat durven zeggen tegen die bekapper?

Wat volgt zijn 2 mensen die volledig op dezelfde golflengte zitten, die aan de slag gaan met een paard en na 2 minuutjes op elkaar ingespeeld zijn. En een kleine Tess die haar voetjes zo voorbeeldig heeft laten bekappen dat menig ouder paard er nog wat van kan leren.

*** Heerlijk!***

Maar hoe werkt dat dan? En heb je er een clicker voor nodig?

Tess

Clickeren is gebaseerd op positive reinforcement. Het belonen van goed gedrag. Omdat je praktisch altijd te laat bent met je beloning gebruiken we een “bridge”, een woord dat aangeeft dat dit het gewenste gedrag is, gevolgd door de beloning. Zo weet het paard precies wat hij wanneer juist heeft gedaan. Je hebt dus geen clicker nodig, je kiest gewoon een kort woord dat je niet in je dagelijkse omgang gebruikt of je klakt met je tong.

Om te vermijden dat je paard heel erg opdringerig wordt van de voerbeloningen worden er duidelijke afspraken gemaakt. Een soort van beleefdheidsregels.

Hou jij ook niet van een potje veulenworstelen? Wil jij dat voetjes leren geven en bekapt worden in alle rust aangeleerd wordt? Vraag er gerust naar en dan help ik jou op weg.